PRAKTIKALDIA AGURTZEKO ORDUA

Bost aste hauek izugarriak izan dira niretzako, praktiketako irakasleez ezik, pertsona bezala ere bete nautelako. Hasieran, urduritasuna zen nire gorputzean agintzen zuen sentimendua, gutxi bainekien bertan burutu beharreko funtzioei buruz. Hala ere, bigarren egunerako, irrikak urduritasuna ordezkatu zuen. Zorte handia izan dut bi tutoreekin, lehen momentutik oso ondo konektatu baitugu eta une oro niri laguntzeko prest azaldu dira.

Ikasleekin ere azkar konektatu dut, batzuekin beste batzuekin baino azkarrago, logikoa den bezala; baina denbora aurrera joan den heinean, guztiak zoragarriak direla konturatu naiz. Haur bakoitzak gauza pila irakatsi didate. Haur bakoitza mundu bat da, eta bakoitzak bizitzeko era ezberdina du; baina beraien mundu horiek izan dira nire lehen praktiketako esperientzia osatu dutenak.

Praktika garaian ikasitako ezaugarri garrantzitsuenetiko bat, ikasgelako egoera erosoa izan behar duela da, hala, egoera sozio-afektibo egokia egonda, ematen den garapen kognitiboa zuzenagoa izango da. Izan ere, eskola leku erakargarriagotzat eta ikastea ekintza errazagotzat hartzen dute.

Bizipenei dagokienez, denetik bizi dudala esan dezaket, momentu onak zein zailtasunezko momentuak. Baina gertakizun zailek ematen dizuten esperientzia ez da inondik inora ere momentu onek ematen duten bezalakoa, guztiak dakar ikaskuntza, eta ni horrekin geratzen naiz, etorkizunean balioko didaten bizipenekin hain zuzen.

Azken egunak gogorrak egin zaizkit, lehen esperientzia hau berezia izango zela jakin arren, ez nekien hainbesterako izango zenik. Baina hemendik ateratzen dudan ondorioa positiboa da benetan, asko ikasi dudalako eta bost aste zoragarri izan direlako. Geroz eta argiago dut irakaslea izan nahi dudala, haur batentzat bere heziketan zein berezia izatera iritsi zaitezkeen jakitea arro sentiarazten nau. Lanbide honetan pausu txikienak ere handi bilakatu daitezke. 

Azken eguneko ospakizuna