PRAKTIKALDIA AMAITZEN DA

Kaixo!

Iritsi da amaiera. Iritsi da azken sarrera. Lehenengo eguna gogoratzean gauza onak bakarrik etortzen zaizkit nire burura. Ez dut ahaztuko lehenengo eguneko urduritasuna, ezta umeek eskaintzen zizkidaten begirada konplizeak ere. Asko esan nahi zuten begiradak. Praktikaldia ia hutsa zegoen motxila batekin hasi nuen eta umeekin izandako esperientzien bidez piskanaka betetzen joan da. Hala ere, asko falta da guztiz betetzeko. Hain zuzen ere, nik uste dut ez dela inoiz osorik beteko.

Praktikaldi hau, aurreko sarreretan aipatu bezala Karmelo Etxegarai ikastolan burutu dut. Metodologia berri bat ezagutu dut. Kontua da, irakasleentzako ere berria zela hura, izan ere, aurten jarri dute martxan metodologi hau hirugarren zikloan. Hirugarren zikloko ume guztiak nahastuta egoten dira ikasgeletan. Baita azpitaldeetan ere, hau da txokoetan. Ikasgai bakoitzean txoko desberdinak zituzten eta azpitalde bakoitza, maila, gaitasun eta genero desberdinetako ikasleek osatzen zuten. Lana bikoteka egitean proportzionatutako bikoteak jartzen zituen irakasleak eta horren bidez ikusi dut posible dela mailaka nahastuta egotea ikasleak.

Talde bakoitzak ibaien izen bat zuen. Hasieran uste nuen desberdintasun handia egongo zela maila bateko eta besteko ikasleen artean eta ez zutela seigarren mailakoek bosgarrengokoek adina ikasiko. Praktikaldia egin ondoren, ikasle batetik bestera alde handia dagoela ikusi dut baina mailak ez duela horrenbesteko zerikusirik. Izan ere, ikasgelako gaztetxoenetako batzuk zaharrenetako batzuk baino hobeto moldatzen ziren.

Hori aniztasunaren fruitu dela esango nuke. Horren inguruan ere umeei esker asko ikasi dut. Ikasgela aniztasunez betetzen zuten beraiek sartzen ziren bakoitzean. Guztien artean ikasgela berezia izatea lortzen zuten. Gauzak batetaz ohartu naiz ordea, 24 ikasleri beharrezko atentzioa eskeini nahi izanez gero, irakasle bat ez da nahikoa. Izan ere, nire laguntza zuenean askoz errazagoa zen ikasle guztiei beraien zalantzak argitzea baina bakarrik egonez gero, uste dut ez dela horren erraza izango. Bestalde, arazoak zituzten umeak ere bazeuden eta batzuen kasuan ezer nabaritzen ez zen arren, beste batzuenean nabarmena zen eta hori aurrera eramatea ez zen erraza, ez beraientzat, ez irakasleentzat. Izan ere, klaseak oztopatzen zituzten. Hala ere, arazorik ez zutenek ere oztopatzen zituzten klaseak oso hiztunak zirelako. Beste ikasle batzuek berriz asko laguntzen zuten klasea ematerako garaian. Hori guztia aniztasunaren fruitu da.

Amaitzeko esan nahi dut ikastola honek eskaini didan aukera zoragarria izan dela eta ahal nuen zuku gehien atera diodala. Ez ditut ahaztuko ikasleekin eduki ditudan elkarrizketak, egin ditugun jolas guztiak, botatako barreak, erakutsi didaten guztia, laguntzen egon naizen momentuak, eskerrak ematen zizkidaten uneak.... Irakasleek dena ongi joan dadin egiten duten lan guztia ere ez dut ahaztuko, ezta ikastolako ordutegiaz kanpo sartzen zituzten ordu guztiak ere, ikasleak guztiak ongi egoteko egiten zuten ahalegina, dudaren bat nuen bakoitzean niri laguntzeko zuten gogoa... Ahaztezinak izango dira azken eguneko irribarre, negar eta opariak. Ez ditut Arga, Ibaizabal, Urola eta Irati taldea ahaztuko. Hau ez da agur bat, gero arte bat baizik. Mila esker aukera hau eskeintzeagatik.