Kaixo!

Gaurkoan practicum aldia aurrera eramaten ari naizen ikastetxean lantzen dituen proiektueri buruz hitz egitea tokatzen zait. Proiektu horietako batzuk zeintzuk diren eta egunerokotasunean nola lantzen diren azalduko dut.

Alde batetik, Hizkuntza Normalkuntza Plana dago. Plaentxi LHI ikastetxeak Hizkuntza Normalizazioko Ulibarri programan parte hartzen du eta ikastetxearen helburua euskararen erabilera eta kalitatea indartzea da. Proiektu hau egunerokotasunean asko nabarmentzen den plan bat da. Izan ere, ikasleak beraien artean edo irakasle bati hitz egitean gazteleraz hitz egiten entzuterakoan, euskaraz mintzatzeko esaten zaie, hau da, ikastetxean euskaraz egiteko esaten zaie, horrela euskararen erabilera areagotuz eta kalitatea indartuz. Bestalde, gazterelazko eta ingeleseko klaseetaz aparte, dena euskaraz egiten da, bideoak, irteerak... adibidez.

Beste alde batetik, Liburutegiko Proiektua dago. Proiektu honek ikasleriarengan irakurzaletasuna sustatzean datza. Proiektu hau lantzen dela ere oso nabarmena da. Izan ere, egunero irakurtzen die irakaslean libururen bat edo libururen baten zatiren bat gelan, bai euskaraz, bai gazteleraz eta bai ingelesez. Gainera, pertsona desberdinek irakurtzea komenigarria dela diote eta egunero irakasle berdinak ez irakurtzen saiatzen dira. Bestalde, etxekolan bezala, etxean egunero irakurtzea 2 edo 3 aldiz bidaltzen zaie, eta asteazkenero froga txiki bat egiten zaie banan banan beraien hobekuntza erregulatzeko.

Azkenik, Ikaskuntza Kooperatiboaren Proiektua dago. Ikaskuntza kooperatiboa Eskola Inklusiboa ahalbideratzeko eta bertan elkarren artean oso ezberdinak diren ikasleak biltzeko eta konpetentziak garatzeko baliabide metodologikoa da. Proiektu hau aurrera eramateko, ikasleak taldeka daude banatuta ikasgelan, baina ez edozein taldetan. Irakasleak nahiko desberdinak diren ikasleen taldeak egiten saiatzen dira, horrela bakoitzak besteengandik gauza ezberdinak ikasteko eta hauen artean laguntzeko.

Kaixo!

Oraingoan ikastetxeko ikasketa-prozedurei buruz hitz egitea tokatzen da eta esan beharra dut, gaur egun soraluzeko ikastetxean erabiltzen diren ikasketa prozedurek asko arritu nautela. Izan ere, ni ikastetxe honetako ikaslea nintzenetik hainbat aldaketa egon dira atal honetan.

Lehenik eta behin, gai honi buruzko gauza esanguratsuenetako bat da ez dutela libururik erabiltzen, beste garai batzuetan ezbezala. Proiektuka egiten da lan. Hiruhilabete bakoitzerako, ikasleek, beraien gustoko gai bat erabakitzen dute eta gai hori izango da hiruhileko horretan egingo dituzten lan gehienen abiapuntua. Hortaz, irakasleak gai horren inguruko fitxak eta ariketa ezberdinak prestatzen ditu. Hiruhileko bakoitzaren amaieran gai horrekin zerikusia duen "lan handi" bat egiten dute, adibidez, orain sukaldaritza ari dira lantzen eta ikasleen eta irakaslearen artean erabaki dute azkenengo asteetan sukaldaritza programak grabatuko dituztela.

Bestalde, aurretik idatzi nuen bezala, lauko eta bosteko taldeetan daude banatuta gelan ikasleak. Horren helburua da ikasleek taldeka lan egiten ikastea eta beraien artean laguntzea. Hala ere, batzuetan lan indibidualen bat egin behar badute gelan zehar (gelako mahai guztiak aprobetxatuz) banaka egiten dute lan.

Oso interesgarria iruditu zaidan zerbait matematika ikasteko erabiltzen duten metodoa da. Regleten bidez ikasten dute matematika ikasleek. Aurretik esan bezala, ikasleak taldeka daude banatuta eta talde bakoitzak regleta kaxa bana du. Zer dira regletak? Regletak tamaina eta kolore ezberdinetako egurrezko zatiak dira. Regleta txikienak 1 zenbakiaren balioa du, 2 zenbakiari dagokion regleta 1 zenbakiaren regletaren bikoitza da, 3arena hirukoitza...horrela hamarrera arte. Gero, 10eko hamar regletaren tamaina duten regleta batzuk daude, 100en balioa dutena eta berdin milakoekin. Orduan, matematikako ariketak egiterako orduan, arkatzarekin koadernoan egin beharrean, regletak mahai gainean jartzen joaten dira beraiek nahi dituzten zenbakian lortuz.

Oso metodo ona iruditzen zait regletena, horrela eragiketak buruz egiteko erraztasun handiagoa lortzen dela uste dudalako.

                                                              NIRE ESPERIENTZIA


Iritsi da lehenengo praktikaldiaren amaiera, dagoeneko amaitu ditut bost asteak. Esan dezaket bost aste hauek zoragarriak izan direla eta esperientzia paregabea izan dela. Aurretik esan bezala, Mendaroko ikastolan egin ditut praktikak eta esan dezaket gradu hau ikasteko gogo gehiagorekin bueltatu naizela. Izan ere, umeek emandako bizipenak ezinhobeak izateaz gain, irakasle rola hartzeko orduan ere oso eroso sentitu naizela nabaritu dut.

Mendaroko ikastetxean, metodologia berririk erabili ez arren, gauza asko praktikan jarri ditudala uste dut. Esate baterako, haurrekin hitz egiteko orduan, nola egin eta psikologia konpetentzia batez ere oso erabilgarria egin zaidala ikusi dut. Bestalde, metodologia tradizionala denez, nire ikuspuntutik hobetu daitezkeen gauza ugari ikusi ahal izan ditut eta nik neuk ikasle bezala esperientzia hori bizi izanak aspektu honetan asko lagundu dit (haurrak ulertzeko orduan, azalpenak emateko orduan...).

Haurrekin, mota desberdinetako bizipenak izan ditut, momentu gehienak oso onak izan dira eta barre asko eta gauza asko ikasteaz gain, momentu zail batzuk ere izan ditut. Alegia, jolasorduan haurren arteko gatazkak konpontzeko momentuak batzuetan zailak izan arren, momentu hoietatik gauza ugari ikasi ditudala uste dut eta asko aberastu nautela ere bai.

Ikastetxeari dagokiones, oso eskertuta nago emandako tratuaz. Izan ere, momentu oro zerbait behar izanez gero irakasle gutziak, nire gelakoak nahiz beste geletakoak, laguntzeko prest egon dira. Batez ere, niri esleitutako gelako irakasleak nirekiko oso jarrera ona izan duela uste dut, gauza asko azaltzen zizkidan eta azalpen asko ematen zizkidan, eta beti nire dudak edota nik eskatutako informazioa emateko prest zegoen.

PRAKTIKALDIA AMAITZEN DA

Kaixo!

Iritsi da amaiera. Iritsi da azken sarrera. Lehenengo eguna gogoratzean gauza onak bakarrik etortzen zaizkit nire burura. Ez dut ahaztuko lehenengo eguneko urduritasuna, ezta umeek eskaintzen zizkidaten begirada konplizeak ere. Asko esan nahi zuten begiradak. Praktikaldia ia hutsa zegoen motxila batekin hasi nuen eta umeekin izandako esperientzien bidez piskanaka betetzen joan da. Hala ere, asko falta da guztiz betetzeko. Hain zuzen ere, nik uste dut ez dela inoiz osorik beteko.

Praktikaldi hau, aurreko sarreretan aipatu bezala Karmelo Etxegarai ikastolan burutu dut. Metodologia berri bat ezagutu dut. Kontua da, irakasleentzako ere berria zela hura, izan ere, aurten jarri dute martxan metodologi hau hirugarren zikloan. Hirugarren zikloko ume guztiak nahastuta egoten dira ikasgeletan. Baita azpitaldeetan ere, hau da txokoetan. Ikasgai bakoitzean txoko desberdinak zituzten eta azpitalde bakoitza, maila, gaitasun eta genero desberdinetako ikasleek osatzen zuten. Lana bikoteka egitean proportzionatutako bikoteak jartzen zituen irakasleak eta horren bidez ikusi dut posible dela mailaka nahastuta egotea ikasleak.

Talde bakoitzak ibaien izen bat zuen. Hasieran uste nuen desberdintasun handia egongo zela maila bateko eta besteko ikasleen artean eta ez zutela seigarren mailakoek bosgarrengokoek adina ikasiko. Praktikaldia egin ondoren, ikasle batetik bestera alde handia dagoela ikusi dut baina mailak ez duela horrenbesteko zerikusirik. Izan ere, ikasgelako gaztetxoenetako batzuk zaharrenetako batzuk baino hobeto moldatzen ziren.

Hori aniztasunaren fruitu dela esango nuke. Horren inguruan ere umeei esker asko ikasi dut. Ikasgela aniztasunez betetzen zuten beraiek sartzen ziren bakoitzean. Guztien artean ikasgela berezia izatea lortzen zuten. Gauzak batetaz ohartu naiz ordea, 24 ikasleri beharrezko atentzioa eskeini nahi izanez gero, irakasle bat ez da nahikoa. Izan ere, nire laguntza zuenean askoz errazagoa zen ikasle guztiei beraien zalantzak argitzea baina bakarrik egonez gero, uste dut ez dela horren erraza izango. Bestalde, arazoak zituzten umeak ere bazeuden eta batzuen kasuan ezer nabaritzen ez zen arren, beste batzuenean nabarmena zen eta hori aurrera eramatea ez zen erraza, ez beraientzat, ez irakasleentzat. Izan ere, klaseak oztopatzen zituzten. Hala ere, arazorik ez zutenek ere oztopatzen zituzten klaseak oso hiztunak zirelako. Beste ikasle batzuek berriz asko laguntzen zuten klasea ematerako garaian. Hori guztia aniztasunaren fruitu da.

Amaitzeko esan nahi dut ikastola honek eskaini didan aukera zoragarria izan dela eta ahal nuen zuku gehien atera diodala. Ez ditut ahaztuko ikasleekin eduki ditudan elkarrizketak, egin ditugun jolas guztiak, botatako barreak, erakutsi didaten guztia, laguntzen egon naizen momentuak, eskerrak ematen zizkidaten uneak.... Irakasleek dena ongi joan dadin egiten duten lan guztia ere ez dut ahaztuko, ezta ikastolako ordutegiaz kanpo sartzen zituzten ordu guztiak ere, ikasleak guztiak ongi egoteko egiten zuten ahalegina, dudaren bat nuen bakoitzean niri laguntzeko zuten gogoa... Ahaztezinak izango dira azken eguneko irribarre, negar eta opariak. Ez ditut Arga, Ibaizabal, Urola eta Irati taldea ahaztuko. Hau ez da agur bat, gero arte bat baizik. Mila esker aukera hau eskeintzeagatik.

NIRE ESPERIENTZIA

Kaixo!

Dagoeneko Praktikaldiaren azkeneko astea bukatu da eta agur esan beharko diot La Salle Legazpi ikastetxeari pena handiarekin eta berriro ere, kaixo esan gure fakultateari.

Nire txikitako eskola da La Salle eta bertako irakasle gehienak, guztiak ez esateagatik, ezagutzen nituen. Baita ere, bertan erabiltzen duten metodologia, baina, esan behar dut, praktikaldi hontara nahiko urduri joan nintzela, esperientzia berria zelako. 

Lehenengo egunean, gelara sartu eta txirrina jo zuenean, nire urduritasuna handitzen hasi zen baina, ikasleak sartzen joan ziren einean eta nirekin izan zuten jarrera ikusi ondoren, asko lasaitu nintzen eta dena ondo joango zelaren sentsazioa izan nuen.

Lehenengo eguneko urduritasuna alde batera utzita, 5 aste izugarri pasa ditut beraien ondoan eta eskerrak ematen dizkiet La Salle ikastetxeko irakasleei (bereziki, nire tutoreari (Jon) eta koordinatzaileari (Elena)) asko lagundu didatelako, eta batez ere, eskerrak ematen dizkiet nire gelako (5.B) ikasle guztiei, zoragarriak izan direlako eta oso ondo portatu direlako nirekin. 

Azkeneko astea iritsi zenean, umeak geroz eta urduriago jartzen ninduten, libre zuten momentu guztietan nire inguruan zeuden ni besarkatzeko eta esaten zidaten "denbora gehiago geratu, mesedez". Alde batetik, asko gustatzen zitzaidan niregana urbiltzea eta besarkadak ematea, beraiekin oso harreman ona bainuelako. Baina, beste alde batetik, ez zitzaidan gustatzen gogoratzen zidatelako ostiralean bukatzen nituela praktikak eta joan behar nintzela. 

Azkeneko eguna iritsi zen, eta gelara sartu bezain pronto niregana etorri ziren korrika musuak emateko, marrazki batzuk emateko, opariak... Patioko orduan, bai irakasleei baita irakasleei ere, pasta batzuk eman nizkien, eskerrak emanez. 

Esperientzia hau izugarria izan da eta gauza asko ikasi ditut. Unibertsitatean teorian ikasi ditugun gauza guztiak, praktikan jarri ditut eta konturatu naiz gauza asko direla eta ez direla denak errazak, unibertsitatean ematen duten bezala. 

Irrikitan nago, hurrengo praktikaldia hasteko, baina tamalez, asko falta da.

Nire esperientzia

Kaixo!

Lehenengo praktikaldiaren amaiera heldu da eta egia esan oso sentsazio onarekin gelditu naizela esango nuke. Uste dut praktikaldi honi etekin handia atera diodala eta gauza berriak ikasteko balio izan didala.

Zestoako herri ikastetxean egin ditut praktikak eta hemen duten metodologia gutxi ezagutzen nuenez asko ikasi dut bere buruz. Amara Berri sistema dute, hau da, txokoetan egiten dute lana. Honi esker ikusi dut bi maila nahastuta egotean nola laguntzen diren beraien artean taldeetan daudenean. Uste nuen ikasleek besteei laguntza eskatzerako orduan gogorik gabe erantzungo zutela, baina, orokorrean gogoz erantzuten eta laguntzen ziren. Honetaz gain, metodologia honek ematen dien autonomiagatik ez nuen gauza handirik espero eta uste nuen asko oso galduta ibiliko zirela eta ez zutela ezer egingo. Egia da, beti daudela ikasle batzuk bakarrik lan egitea kostatzen zaiena edo gogorik gabe hartzen dituztenak lanak, baina hala ere, orokorrean, oso ongi moldatzen direla esan daiteke.

Ikasleei eskeintzen zaien laguntzen inguruan, ikusi dut ez dela nahikoa. Nire ikasgelan 16 haur zeuden eta hala ere tutoreak ezin zien guztiei lagundu eta askotan, ni egoteak pixkat errazten zuen lan hori, ni ere ariketak zuzentzen nengoelako. Batzutan laguntzailea sartzen zen ikasle konkretu batzuei laguntzeko baina, nire iritziz, beste haur askok ere laguntza behar zuten eta ez dute jasotzen. Honekin esan nahi dudana da, haur kopuruko irakasle nahiko ez daudela, eta gainera, laguntza berezia behar duten guztiek ez dutela jasotzen. Hori ez da ikastetxe honen kontua soilik, beste lekuetan berdina gertatzen da, publikoan behintzat. Hezkuntzan inbertsioa egin beharko litzateke, ez da nahikoa dituzten errekurtsoekin.

Esan dezakegu irakasle/laguntzaile papera hartu dudala praktikaldi honetan. Egia da klasean ordena ez dudala nik jarri eta ez naizela izan beraientzat klasea ematen zuena, baina askotan nigana jotzen zuten galderak egiteko edota laguntza eske. Askotan gertatzen zitzaidan, ez nituela beraien lanak kontrolatzen eta ezin niela lagundu neuk ere ez nekielako zein zen erantzun egokia eta metodo egokia, baina beti saiatzen nintzen laguntzen edo ahal zen zuzenen erantzuten. Askotan ortografia akatsak ziren zuzendu beharrekoak eta hori neuk egiten nuen. Beraz, nire tutore zenak, eta beste irakasleek, uzten zidaten parte hartzen eta neuk ikusi nahi nuena ikusten eta lantzen.

Heldu nintzen lehenengo egunean uste nuen haurrek ez zidatela utziko laguntzen baina lehenengo aldiz baten ondoan eseri nintzanean galdetzeko zein lan egiten ari zen, gustora azaldu zidan eta gainera galdera bat egin zidan. Hortik aurrera, besteak ere niri laguntza eske hasi zitzaizkidan eta egia esan, oso ondo tratatu naute guztiek, bai irakasle eta bai ikasleen partetik. Haurrek nahiko konfiantza hartu zuten nirekin eta esaten nienean lana egin behar zela askotan, kasu egiten zidaten nahiz eta gogo handirik ez izan.

Uste dut, han zeuden irakasleak oso eredu onak izan direla niretzako eta horregatik eta metodologia honi esker, etekin handia atera diodala praktikaldiari. Txokoetan egoteak, haurrengana gerturatzea errazten zuen, beraien ondoan eseri eta txoko berdinean aste bat pasatzen nuen gutxigorabehera. Horrela, txokoa pixka bat kontrolatzera heltzen nintzen eta funtzionamendua ulertu. Praktikaldi honi esker gauza asko beste era batera ikusten ditut orain eta uste dut etorkizunean aplikatzeko oso egokiak izango direla, eskoletako errealitatea ikusteak lagundu egin dit,

Laburbilduz, oso esperientzia ona izan dela esan dezaket eta nire ikuspuntuan influentzia izan duten gauza asko bizi izan ditut. Amaiera ezinhobea izan zuen eta haurrek egin zizkidaten marrazki eta testuek dena esaten dutela uste dut. Asko eskertu didate laguntzea eta nirekin oso ondo pasatu dutela diote, oso sentsazio onarekin eta poztasunez betea irten nintzen handik azken egunean.

Nire esperientzia

KAIXO!!

Praktiken azkenengo astea bukatuta, berriz unirbetsitatera joateko momnentua heldu da eta  pena handiarekin esan diot agur San Andres eskolari.

Eskolara lehenengo egunean joan nintzenetik oso ondo tratatu naute eta hasieratik irakasleek laguntza eskaini zidaten. Lehengo egunean, eskolara sartu bezain pronto, instalazioak erakutsi zizkidaten (aretoa, irakasle gela, bi patiak, informatika gela...). Egun horretan oso urduri sartu nintzen gelara baina umeek poz-pozik gonbidatu ninduten parte hartzera eta haiekin egotera. 

Praktiketan egon nintzen ordu guztiak oso ondo pasatu nituen klasean nahiz eta batzutan ume batzuekin haserretu, klasean pasa ditudan momentuak oso onak izan dira. San Andres eskolan asko ikasi dut, batez ere  erabiltzen duten metodologia niretzat berria delako eta unibertsitatean ikasi ditudan gauzak martxan jarteko aukera izan dudalako.

Azkeneko eguna oso gogorra izan zen danontzat, nire tutorea berak egindako pastelak ekarri zituen eta nik gluten gabeko galletak. Matematikako ariketa desberdinak egin ondoren, janaria hasi ginen banatzen eta lehenengo negarrak agertu ziren. Ordu osoaren zehar eduki nuen ikasle  bat besarkatuta eta nahiz eta irakasleak bronka bota, horrela jarraitu zuten. Nire klasean galletak banatu ondoren, beste gelara joan nintzen eta han ere batzuk negar egiten hasi ziren. Oso hunkigarriak izan ziren momentu horiek niretzat.

Opari asko eman zizkidaten (kartak ,marrazkiak, txokolatea...) baina jaso nun oparirik politena ikasle batek esan zuena da. Ikaslea niregana etorri zen eta esan zuen hiruko erregela erabiliko zuen bakoitzean ni gogoan izango zuela ni izan nintzelako hori erakutsi ziona.